Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΜΕ ΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ

Πριν από ένα χρόνο δέχεται επίθεση και δολοφονείται στο Κερατσίνι ο Παύλος Φύσσας από μέλη του νεοναζιστικού κόμματος της χ.α.. Η αντίδραση του κράτους και των μ.μ.ε. είναι άμεση. Όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα σπεύδουν να καταδικάσουν την δολοφονία και η κυβέρνηση λαμβάνει μέτρα – φαινομενικά πάντα – για να καταπολεμήσει την έξαρση της βίας από μεριάς της χ.α. Ορίζονται δικαστήρια για τον δολοφόνο, για άλλα μέλη και για τους βουλευτές. Τα κανάλια στήνουν ολόκληρο πανηγύρι για να αναδείξουν το πραγματικό πρόσωπο της χ.α., το ότι δηλαδή μέλη και βουλευτές είναι υποστηρικτές της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας. Και κάπου εκεί τελειώνει το παραμύθι. Το ότι δηλαδή η χ.α. είναι ένα ακραίο κόμμα που δεν έχει καμία σχέση με το σύστημα στο οποίο ζούμε.

  Η αλήθεια όμως αλλάζει αναλόγως από που την κοιτάς, από πάνω ή από κάτω, απ' την πλευρά των εκμεταλλευτών, των αφεντικών, των καπιταλιστών ή απ' των εκμεταλλευόμενων, των εργατών με ταξική συνείδηση. Ο καπιταλισμός γεννά τον φασισμό και τον χρησιμοποιεί όταν δεν μπορεί να εντατικοποιήσει την παραγωγή, να αυξήσει τα κέρδη για τα αφεντικά, να δημιουργήσει σύγχρονους δούλους, παραπάνω απ’ όσο του επιτρέπουν τα ‘δημοκρατικά’ του όρια. Οι νεοναζί της χ.α. και κάθε άλλης οργάνωσης με το ίδιο ιδεολογικό προσανατολισμό θα χρησιμοποιηθούν απ’ την οποιαδήποτε κυβέρνηση όταν δεν θα μπορεί πια να ελέγχει το λαό μέσω των εκλογών, αλλά και όταν οι δυνάμεις καταστολής δε θα είναι ικανές να καταπνίξουν κάθε επιθυμία για αλλαγή και ανατροπή.

  Όμως πώς θα καταφέρουμε να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα του λαού, αν δε λάβουμε τα μέτρα μας απέναντι σε κάθε πτυχή της ιδεολογίας του μίσους – τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο; Σίγουρα όχι περιμένοντας από τη δικαστική ή την κοινοβουλευτική εξουσία να επιδώσει καταδίκες στους υπεύθυνους. Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε πραγματικά, τότε θα έπρεπε να δαγκώσουν το δικό τους χέρι, αυτό με το οποίο ταΐζουν τους φασίστες. Ο ρόλος που πρέπει να αναλάβουμε ως αντιφασίστριες είναι να δημιουργήσουμε δομές, να οργανώσουμε τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις στον αγώνα ενάντια στον φασισμό. Σαν πρώτο βήμα η συμμετοχή σε αντιφασιστικές δράσεις με έκδηλα τα  ταξικά χαρακτηριστικά, δηλώνοντας δηλαδή πως είμαστε αντιφασίστες κι αντιρατσιστές, αλλά όχι μοναχά αυτά. Ότι γνωρίζουμε πως η τάξη στην οποία ανήκουμε είτε ως μαθητές, είτε ώς φοιτητές κι εργάτες καταπιέζεται και θα καταπιέζεται αν δεν ενωθούμε ενάντια σε κράτος, αφεντικά, φασίστες και κάθε είδους καταπιεστή.

3o φεστιβάλ αυτοδαχείρισης 

2ήμερο για τον αντισεξισμό // 9-10/5 

Ζούμε στα όρια μιας συνθήκης πολέμου με την δομική πατριαρχία μέρους της ελληνικής κοινωνίας και τα ομοφοβικά, τρανσφοβικά της αντανακλαστικά. Οι επιθέσεις προς οποιονδήποτε/οποιαδήποτε δε χωρά στο βιολογικό του σώμα ή επιλέγει μια διαφορετική σεξουαλική κατεύθυνση από αυτήν που προτάσσουν οι ιερείς του “φυσιολογικού”, αυξάνονται. Ακόμη και σε χώρους όπου θεωρητικά υπάρχει μια ανεκτικότητα προς το διαφορετικό (ή ενσωματώνεται το διαφορετικό σε μια κουλτούρα κατανάλωσης της ίδιας του της ταυτότητας). Από το θέατρο χυτήριο όπου χρυσαυγίτες μαζί με γραφικούς χριστιανούς προσπάθησαν να αποτρέψουν παράσταση που έκριναν βλάσφημη μέχρι μέχρι τις επιθέσεις σε τρανς γυναίκες στα εξάρχεια, η ομοφοβία αναπνέει γύρω μας και βρωμάει φασισμό.

Η κοινωνία στην οποία ζούμε λοιπόν επιβάλει και ορίζει τις σεξουαλικές προτιμήσεις, με βάση το βιολογικό φύλο, περιορίζοντας έτσι τις ατομικές και φυσιολογικές τάσεις των ατόμων που την αποτελούν. Ο “συντηρητισμός” της όμως αυτός δεν είναι μονο προϊόν μιας ξεπερασμένης ηθικής αντίληψης αλλά εξυπηρετεί και τις οικονομικές της ανάγκες, οι οποίες καθορίζονται από την εκμετάλλευση και την παραγωγή υπεραξίας στην εργασία. Συνεπώς ο τρόπος που διαρθρώνεται η παραγωγή στον καπιταλισμό (πλεόνασμα ανέργων, εργατικό δυναμικό, παραγωγικότητα, πολεμικές ανάγκες) υπαγορεύει και τις σεξουαλικές νόρμες των υπηκόων της. Έτσι ο καπιταλισμός σαν κοινωνικο-οικονομικό σύστημα χρησιμοποιεί την σεξουαλικότητα των ανθρώπων κατα το δοκούν και ανάλογα με τα συμφέροντά του. Για αυτούς τους λόγους ανα περιόδους ορίζει το τί είναι κοινωνικά λιγότερο ή περισσότερο αποδεκτό όσον αφορά τις σεξουαλικές προτιμήσεις, όπως ακριβώς ανα περιόδους παρέχει λιγότερα ή περισσότερα εργασιακά, κοινωνικά ή άλλα δικαιώματα. Ακριβώς για τους ίδιους λόγους λοιπόν, για εμάς ο αγώνας κατά αυτού του σάπιου και εκμεταλλευτικού συστήματος πρέπει να είναι καθολικός και όχι αποσπασματικός, διεκδικώντας την απόλυτη ελευθερία σε όλους τους τομείς, είτε αυτοί είναι η εργασία, είτε η προσωπική ελευθερία και η σεξουαλικότητα.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΣΕΞΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΦΟΒΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ